«Вечар»

Васіль, Ганна і Мікіта дажываюць свой век у забытай вёсцы; яны ўжо нават не могуць дакладна сказаць, колькі ім гадоў. І ўсё ж-будзь ім семдзесят ці сто-у іх жыве жаданне спяваць і танцаваць, ажаніцца на каханай, марыць аб чыстым небе, напоўненым спевам жаўрукоў, і верыць у сапраўдную чалавечую блізкасць. Гэты спектакль-падзяка за магчымасць жыць, адчуваць дабрыню і цяпло свету, гадаваць дзяцей, вырошчваць хлеб і глядзець на сонца. Гэта філасофскае разважанне пра тое, што значыць заставацца чалавекам да самага апошняга імгнення жыцця.

Спектакль ідзе на беларускай мове